Paco Underhill merkte iets op dat de meesten van ons al weten, maar zelden toegeven. Winkelen gaat niet alleen over het kopen van goederen. Het gaat om het verwerken van emoties. Bijna twintig jaar lang gebruikte hij antropologische hulpmiddelen om mensen in winkels te observeren. Hij zag vrouwen en mannen winkelruimtes gebruiken als therapie. Als omkoping. Als excuus om het huis te verlaten. Soms is het een tijdverdrijf. Andere keren voelt het als aanbidding.
“We gebruiken winkelen als therapie, beloning, omkoping, tijdverdrijf, als excuus om het huis uit te gaan, als een manier om potentiële dierbaren te trollen, als entertainment, als een vorm van educatie of zelfs aanbidding, als een manier om de tijd te doden.”
Een vrouw uit Rochester vertelde Underhill dat ze graag in bed ligt met catalogi. Ze slaat pagina’s om en stelt zich voor hoe het zou zijn om die items te bezitten. Een grootmoeder in Fairfax, Virginia, vindt een nieuw leven in het kopen van cadeaus voor haar kleinkinderen. Een andere vrouw herinnert zich dat haar moeder onnodige kleine dingen kocht in een speciaalzaak als beloningssysteem voor de ergernissen van het leven.
De handeling van het browsen verheft de geest. Het geeft je een beter gevoel over jezelf en je plek in het universum. Spullen kopen is iets anders dan de therapeutische handeling van het selecteren ervan. Je bevestigt je eigenwaarde simpelweg door te kiezen.
Judith Mueller, uitvoerend directeur van The Women’s Center in Wenen, Virginia, zegt dat dit een van de eenvoudigste manieren is om waarde te bevestigen. Neem badzout en geparfumeerde oliën. Deze items creëren een spa-ervaring thuis. Het vereist nadenken. Het is betaalbaar. Het vergt een tijdsinvestering. Al die stappen zijn belangrijk.
Winkelen als therapie voor vrouwen
Aankopen vereisen verwerkingsinformatie. Je moet scannen, analyseren en selecteren. De gediplomeerde maatschappelijk werkster Mary Symmes is gespecialiseerd in vrouwenkwesties. Ze beweert dat vrouwen de verzamelaars zijn. Mannen zijn de jagers. Dit verschil betekent dat discriminatie is ingebouwd. Vrouwen geven vaak geld uit om hun omgeving te verbeteren. Het voegt kwaliteit toe aan het leven. Het is directe zelfzorg.
Abraham Maslow rangschikte de menselijke motivatie in een hiërarchie. Fysiologische behoeften komen op de eerste plaats. Dan veiligheid. Sociale behoeften. Achting. Zelfactualisatie staat bovenaan. Symmes zegt dat winkelen helpt om die hogere niveaus te vullen.
Vrouwen ervaren plezier en kracht als ze krijgen wat ze nodig hebben. Het aanvullen van de voorraadkast geeft voldoening als aanbieder. Kledingwinkelen voldoet aan de basisbehoeften, maar zorgt ook voor creativiteit. Symmes merkt op dat vrouwen in een veranderde toestand terechtkomen. Ze laten zich inspireren door kleuren en combinaties. We kunnen fantasierijk zijn.
Naast de basisbehoeften belonen andere aankopen ons diep.
- Het kopen van een boek valideert je intellect.
- Het verwerven van een schilderij toont interesse in kunst en unieke smaak.
- De aanschaf van een camera bevestigt je innerlijke wereld: “Ik ben een creatief persoon.”
Winkelen als gemeenschappelijke activiteit
Winkelen verbindt vrouwen met elkaar. Uit onderzoek van Underhill blijkt dat vrouwen meer tijd besteden aan het winkelen met een vrouwelijke metgezel. Het wordt een gemeenschappelijke aangelegenheid.
Overweeg gegevens uit een nationaal onderzoek naar de keten van huishoudelijke artikelen.
- Tijd die een vrouw besteedt aan winkelen met een vrouwelijke metgezel: 8 minuten en 15 seconden.
- Door een vrouw die met kinderen winkelt: 7 minuten en 19 seconden.
- Door een vrouw die alleen winkelt: 5 minuten en 2 seconden.
- Door een vrouw die winkelt met een man: 4 minuten en 41 seconden.
De cijfers liegen niet. Verbinding rekt de klok uit. Het maakt van een klus een sociale gebeurtenis.
Waarom hebben we dit nodig? Misschien omdat de moderne wereld zoveel efficiëntie eist. We haasten ons door transacties heen. We slaan het browsen over. Wij missen de therapie. Maar als we langzamer gaan, eisen we iets terug. Wij valideren onze keuzes. Wij verbinden ons met anderen. We herinneren ons wie we zijn.
De vraag is niet of je moet winkelen. Het is hoe je winkelt. Beschouw je het als een taak? Of laat je het zijn wat Underhill zag? Een manier om de tijd te doden? Of een manier om betekenis te vinden?
Er is geen fout antwoord. Alleen wat voor jou werkt.
De sociale mechanismen van winkelen
Ken je dat gevoel als je met een vriend of vriendin een winkel binnenloopt? Het gaat zelden alleen om de transactie. Zoals onderzoeker Paco Underhill opmerkt: wanneer twee vrouwen samen winkelen, is de echte activiteit het gesprek. Het praten, het adviseren, het suggereren: het gebeurt totdat de winkel sluit. De tijd die in het gangpad wordt doorgebracht, is slechts een bijproduct van de hechting.
Het is een sociaal ritueel. Ideeën kruisbestuiven. Je past een jasje dat je vriend voorstelt, en plotseling zie je jezelf anders. Als je dat dagje shoppen rond een maaltijd wikkelt, vallen de muren naar beneden. Er is tijd voor onthulling. Vrouwen hebben op deze momenten de neiging elkaars ego een boost te geven. Het voelt goed. Het is positief. Het is plezierig.
Verbindingen tot stand brengen via geschenken
Het kopen van geschenken is een andere laag van die verbinding. Of het nu voor jezelf is of voor iemand anders, de handeling is diep relationeel.
Neem bijvoorbeeld Carol. Ze kocht drie olieverfschilderijen van kunstenaar Pat West. Eén groot stuk met de titel Virginia Rain. Twee kleinere: Monterey Coast en Hawaii at Night. Ze hangen in haar slaapkamer. Waarom? Omdat ze plaatsen vertegenwoordigen waar ze van houdt. Plaatsen waar haar familie woont. Ze koopt niet alleen decoratie. Ze koopt herinneringen. Ze koopt nabijheid bij mensen om wie ze geeft.
Het vinden van het juiste item voor een vriend of familielid is een puzzel vol plezier. Vrouwen zien vaak een breed scala aan mogelijkheden. Misschien is het troost. Misschien is het een genot. Of misschien is het kennis. We investeren veel tijd in het maken van deze keuzes. Het is niet impulsief. Het is opzettelijk.
Uitgaven als zelfzorg
Zeker. We hebben allemaal de horrorverhalen gehoord. De dwangmatige shoppers. Degenen die hun bankrekeningen verwoesten. Maar voor de meesten van ons? Wij winkelen met mate. Voor basisbehoeften gaan wij naar de markt. Voedsel. Schuilplaats. Kleding.
Maar we gaan ons ook beter voelen over onszelf. Om iets concreets te doen.
Geld is gestolde energie, en als je het vrijgeeft, komen de mogelijkheden van het leven vrij. – Joseph Campbell
Denk er eens over na. U koopt een pak om vóór een sollicitatiegesprek een professioneel imago uit te stralen. U selecteert ansichtkaarten om u verbonden te voelen met verre familieleden. Je boekt een vakantie om je ziel te herstellen. Dit zijn niet zomaar aankopen. Het zijn daden uit zelfbehoud.
De vrouwen van vandaag hebben meer koopkracht dan ooit tevoren in de geschiedenis. We laten mogelijkheden vrij. Winkelen, in zijn vele vormen, biedt eindeloze scenario’s voor plezier en zelfrealisatie. Voor degenen die de meest positieve effecten ervaren: het gaat niet alleen om commercie. Het is therapie.
En soms is dat genoeg.
