Eleanor Roosevelt begon niet zoals de geschiedenis van de First Lady zich herinnert. Ze werd geboren in geld en privileges in New York City, omringd door rijkdom die uiteindelijk weinig emotionele onderdak bood. Haar jeugd werd gekenmerkt door een verpletterend gevoel van isolatie. Ze was pijnlijk verlegen. Het verdriet kwam hard en vroeg. Haar ouders stierven allebei toen ze nog maar negen jaar oud was.
Verweesd en op drift, had ze een ontsnapping nodig. Die ontsnapping kwam in de vorm van Altona Hall, een kostschool voor meisjes in de buurt van Londen. Het was niet zomaar een school. Het was haar heiligdom.
“De gelukkigste tijd van mijn leven waren de drie jaar die ik doorbracht op een kostschool voor meisjes in de buurt van Londen.”
Die drie jaar hebben alles veranderd. Onder leiding van haar tante, Madame Bulwer-Lytton, transformeerde Eleanor van een timide, onhandig meisje in een zelfverzekerde jonge vrouw. Ze leerde paardrijden. Ze speelde tennis. Ze leerde hoe ze zich moest uitspreken. De strikte structuur en ondersteunende omgeving gaven haar de hulpmiddelen die ze de rest van haar leven nodig zou hebben.
Ze studeerde af op 18-jarige leeftijd. Maar het rustige, verlegen kind dat in Londen aankwam, was verdwenen. In haar plaats was een vrouw klaar om de wereld onder ogen te zien.
