Ik loop het huis van mijn moeder binnen. Ik ben nu volwassen en woon in een krap stadsappartement waar vierkante meters meer kosten dan gezond verstand. Maar ik sleep nog steeds dozen naar haar zolder.
Stapels oude foto’s. Kampeeruitrusting die decennia betere tijden heeft gekend. College-essays die ik schreef toen ik dacht dat ik het leven kende. Gedrukte artikelen uit een carrière die ik me nauwelijks kan herinneren. Zelfs knuffelbeesten was ik ontgroeid voordat ik kon stemmen.
Ik voel me geen hoarder. Ik voel me gewoon nostalgisch. En ik kan deze geschiedenis nergens anders plaatsen.
Maakt dit mij onvolwassen? Misschien. Maar statistisch gezien win ik volgens recente gegevens op volwassen leeftijd.
De zolder is de nieuwe self-storage
Uit een nieuw onderzoek komt een wijdverbreide gewoonte naar voren: bijna de helft van de Amerikanen die uit hun ouderlijk huis zijn verhuisd, gebruikt de eigendommen van hun ouders nog steeds als persoonlijke opslagruimte.
Concreet geeft 46% van de respondenten dit toe. En het is niet alleen Gen Z, ondanks wat je misschien denkt.
De trend loopt door generaties heen.
* 82% van Gen Z bewaart spullen bij hun ouders thuis.
* 69% van de millennials doet hetzelfde.
* 46% van de Gen X-leden bekende dat ze hun bezittingen bij mama en papa hadden opgeborgen.
Deze cijfers komen uit een onderzoek van Talker Research onder 2.000 volwassenen, in opdracht van CubeSmart. De gemiddelde persoon in deze groep heeft ongeveer negen dozen op de zolder van zijn gezin staan.
Negen dozen. Dat is een aanzienlijke hoeveelheid ‘dingen’ die iemand anders voor u bewaakt.
Het is geen rommel. Het is geheugen.
We gaan er vaak van uit dat mensen dingen bewaren omdat ze geen afstand kunnen doen van fysieke objecten. Dat is materialisme. Dat is overconsumptie.
Deze gegevens doen anders vermoeden.
Op de vraag waarom ze spullen bij hun ouders thuis opslaan, wezen de respondenten op twee belangrijke drijfveren:
1. Bewaring en bewaring (41%) : De artikelen hebben bescherming nodig tegen de slijtage van het dagelijks leven.
2. Sentimentaliteit (45%) : de items hebben een emotioneel gewicht dat te zwaar is om weg te gooien.
Dr. Augusto Blanco, een erkende klinische arts, noemt deze items aanwijzingen.
“Onderzoek toont aan dat sentimentele objecten als signaal kunnen fungeren… om een gevoel van continuïteit in de loop van de tijd te behouden… Het loslaten van een item kan minder aanvoelen als het weggooien van een eenvoudig fysiek object
en meer alsof je het risico loopt een deel van je persoonlijke verhaal kwijt te raken.’
Dus het weggooien van die oude concertkaartjes voelt alsof je een hoofdstuk uit je biografie verwijdert. Je gooit niet zomaar papier weg. Je snoeit je geschiedenis.
De psychologie van “Wat als”
Waarom blijft dit bestaan? Waarom bewaren we dozen jarenlang, soms tientallen jaren op zolder?
Generatie Z voelt zich het meest overweldigd door hun bezittingen. 62% van hen zegt dat hun huidige huizen overvol zijn. Millennials lopen met 59% niet ver achter.
Mannen lijken meer vatbaar voor dit gevoel van rommel dan vrouwen (55% versus 48%).
Deze overloop drijft gedrag aan. Ruim een derde van de respondenten (35% van het totale ondervraagde totaal) bewaart bepaalde bezittingen in traditionele self-storage-eenheden, gemiddeld acht jaar.
Blanco schrijft dit langdurige hamsteren toe aan een mix van nostalgie, onzekerheid en verwachte spijt.
“De psychologische kosten van loslaten kunnen groter zijn dan de praktische kosten van iets behouden”, zei Blanco.
De vraag is altijd Wat als ik dit later nodig heb?
Die onzekerheid maakt van een opslagruimte – of het nu een gehuurde geklimatiseerde box is of een stoffig hoekje op de zolder van je moeder – een verlengstuk van ons emotionele leven.
Het stelt ons in staat de moeilijke beslissingen over wie we zijn en wat we willen behouden naarmate we ouder worden, uit te stellen.
Voorlopig is de zolder veilig. De dozen zijn gestapeld. Het verleden wacht zonder specifieke reden.
