Polityka #ICE prowadzi do kryzysu śmiertelności matek
Na oddziale położniczym ciszę przerywają jedynie desperackie poszukiwania bicia serca płodu. Kiedy doświadczona pielęgniarka prosi o badanie USG, zwiastuje ponurą rzeczywistość: dziecko może nie mieć tętna. Lekarz dyżurujący i ja skanujemy wielokrotnie, mając nadzieję na pomyłkę, ale czasami po prostu nie ma bicia serca. Płacz matki to dźwięk, którego żaden lekarz nigdy nie zapomni.
Problem jest jasny: strach przed imigracją i egzekwowaniem przepisów celnych (ICE) powoduje, że kobiety w ciąży unikają ratującej życie opieki prenatalnej. Niedawne badanie pokazuje, że 20% respondentek opuściło wizyty lekarskie z powodu działań ICE. To nie jest teoria: pacjentki zgłaszają się na poród po miesiącach bez badań, a oddziały medycyny matczyno-płodowej zgłaszają rekordową liczbę niepojawień na USG.
Ma to znaczenie, ponieważ regularna opieka prenatalna jest bezpośrednio powiązana z zapobieganiem porodom martwym dzieciom, porodom przedwczesnym i śmierci niemowląt. Badania obejmujące ponad 25 milionów porodów dowodzą tego: mniejsza opieka oznacza wyższą śmiertelność. Działania ICE stawiają ludzi przed strasznym wyborem: udać się na spotkanie i ryzykować rozłąkę z rodziną lub zostać w domu i ryzykować komplikacjami, które mogą zabić dziecko, matkę lub oboje.
Wpływ wykracza poza położnictwo. Pacjenci cierpiący na choroby przewlekłe również opuszczają wizyty, co naraża ich długoterminowe zdrowie. Operacja Charlotte, niedawna kampania Straży Granicznej, spowodowała trwałe szkody, a pacjenci przez miesiące po nalocie unikali opieki medycznej. Horror jest prawdziwy, niszczy rodziny i podważa zaufanie do systemu opieki zdrowotnej.
To nie jest tylko problem medyczny; To kryzys humanitarny. Polityka imigracyjna zmusza ludzi do podejmowania niemożliwych decyzji, jeśli zasługują na godność i prawo do opieki zdrowotnej bez strachu. Koszty ludzkie są widoczne na co dzień w klinikach i oddziałach położniczych, gdzie ze strachu przed polityką dochodzi do tragedii, którym można było zapobiec.
Sytuacja wymaga natychmiastowej uwagi. Rodziny muszą mieć możliwość otrzymania opieki bez ryzyka separacji, a instytucje muszą walczyć z klimatem strachu, który odstrasza pacjentów.
Konsekwencje są jasne: brak działań doprowadzi do zgonów, którym łatwiej będzie zapobiec.
