Jest w paście do zębów. Występuje w wodzie kranowej. Jeśli kupujesz wodę butelkowaną, najprawdopodobniej zawiera ona fluor. Twój dentysta mógł o tym wspomnieć i udzielić uspokajającej rady, jak zapobiegać próchnicy. Ale czy rozmowa o fluorze przeniosła się z kategorii prostej higieny na bardziej złożony poziom?
Historia zaczyna się w latach 40. XX wieku. Naukowcy zaobserwowali prawidłowość: na obszarach bliskich naturalnym źródłom fluoru znacznie mniej przypadków próchnicy występuje. Miasto Grand Rapids w stanie Michigan postanowiło przetestować tę teorię, dodając fluor do publicznej sieci wodociągowej. Wyniki były zachęcające. Poszły w ich ślady inne stany. W 1969 roku praktyka ta została zatwierdzona przez Światową Organizację Zdrowia, a kraje na całym świecie dołączyły do ruchu. Od dziesięcioleci fluor jest niezaprzeczalnym orędownikiem zdrowia jamy ustnej.
Ta jednomyślność nie jest już absolutna.
Wywiązała się cicha dyskusja. Chociaż większość ekspertów zgadza się, że fluor zapobiega próchnicy zębów, niektórzy badacze badają możliwy związek między wysokim spożyciem fluoru a kostniakomięsakiem, rzadkim typem raka kości. Na chwilę obecną nie udało się ustalić jasnego związku przyczynowo-skutkowego. Jednak jeden efekt uboczny, fluoroza zębów, jest niezaprzeczalny.
Fluoroza zębów to schorzenie kosmetyczne powodujące przebarwienia zębów i białe plamy. Dzieje się tak, gdy spożywasz zbyt dużo fluoru, gdy zęby tworzą się pod dziąsłami. Innymi słowy, dotyczy to tylko dzieci. Kiedy dziecko osiąga wiek 8 lat, szkliwo jego zębów stwardnieje i nie jest już narażone na ryzyko wystąpienia fluorozy.
Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) podaje, że 32 procent amerykańskich dzieci ma objawy fluorozy zębów. Należy pamiętać, że w większości przypadków objawy są na tyle łagodne, że można je niezauważyć bez lupy dentystycznej. Nie szkodzą funkcji zębów. To tylko drobne zmiany kosmetyczne.
Jak to się dzieje? Zwykle nie jest to spowodowane tylko wodą.
Dorośli i starsze dzieci potrzebują od 3 do 4 miligramów fluoru dziennie. A co z niemowlętami i małymi dziećmi? Tylko 0,5–1 mg. Jest to wąski zakres. W Stanach Zjednoczonych około 75 procent spożycia fluoru przez ludzi pochodzi z wody i napojów zawierających fluor, takich jak napoje gazowane i soki. Dodaj do tego pastę do zębów, płyn do płukania jamy ustnej i nieunikniony moment, kiedy Twój maluch połyka groszek żelu miętowego, bo smakuje jak owoc, a dawka szybko się zwiększa.
„Fluoroza to nieodwracalny stan, w którym zęby ulegają przebarwieniu lub plamom na skutek nadmiernego spożycia fluoru.”
Problem nie polega na tym, że fluor jest trucizną. W przypadku małych dzieci nie ma miejsca na błędy. Jeśli myjesz zęby dzieciom, nałóż dużą ilość pasty do zębów dla dzieci w wieku poniżej 3 lat i w wieku od 3 do 6 lat.
To raczej kwestia przyzwyczajenia. To nie strach, a podstawa do dyskusji na temat tego, co ląduje w naszej wodzie i ustach.
