College is tegenwoordig een snelkookpan.
Hulpbronnen voelen schaars.
Tijd? Nog schaarser.
Als het de beste tijd van mijn leven zou moeten zijn, voelt het meestal als een lange periode van niet weten wat er daarna komt. Ik ben omringd door mensen die eruit zien alsof ze alles door hebben, en dat maakt de twijfel alleen maar groter.
Dus ging ik naar SXSW.
Specifiek het SHE Media Co-Lab.
Het was een schok voor het systeem.
Ik was met ruime voorsprong de jongste persoon in de kamer, wat meestal een specifiek soort sociale paniek veroorzaakt. Ik had verwacht dat ik me klein zou voelen.
In plaats daarvan luisterde ik.
Ik zag vrouwen van een generatie ouder dan ik praten over hun eigen versies van de hel. Het bleek dat mijn angst niet uniek was omdat ik twintig was en blut. Deze vrouwen hadden hun eigen achtbanen overleefd en stonden nog steeds overeind. Niet alleen staan, maar ook lachen.
Waarom liet ik de angst winnen?
Kate Bowler nam het woord. Ze is een bestsellerauteur en ze had een simpele, harde waarheid voor ons: wees eerlijk over wat je tegenhoudt. Het druist in tegen elke korrel van onze huidige cultuur, toch? We zijn geobsedeerd door productiviteit. Met het samenstellen van een perfecte, onwrikbare façade. Ze voerde aan dat geluk voortkomt uit het laten vallen van de daad. Kwetsbaarheid is een radicale daad. Het stelt je in staat contact te maken met mensen die het ook moeilijk hebben, in plaats van te doen alsof het goed met je gaat terwijl dat niet zo is.
Toen kwam Chaunte Lowe.
Ze is een Olympisch gouden medaillewinnaar bij wie tijdens haar carrière de diagnose borstkanker werd gesteld. Ze verscheen op een panel met de naam ‘Winning Women’ en haalde een Olympische medaille uit haar zak. De kamer lichtte op. Niet alleen op de medaille, maar ook op het verhaal. Ze had het over succes, zelfs als je lichaam je verraadt.
Als een Olympiër kan weigeren te stoppen als alles haar zegt dat ze moet stoppen… kan ik misschien de finaleweek doorkomen.
De echte verandering vond plaats op het paneel ‘Vasthouden, loslaten’.
Kim Holderness en Gretchen Rubin spraken over het ‘lege nest’.
Ik stopte met waar ik mee bezig was om erover na te denken.
Ik heb er nooit echt over nagedacht hoe het voelde voor mijn ouders om mij naar UT Austin te sturen. Ik word zo in beslag genomen door essays, sport en sociale verplichtingen dat ik vergeet dat ze bestaan als individuen met hun eigen emotionele toestanden. Ik neem aan dat ze er gewoon zijn. Kijkend naar Life360 op de achtergrond, waarschijnlijk bezorgd, absoluut liefdevol.
Zijn ze niet in orde? Misschien.
Ze maken een enorme levenstransitie door, terwijl ik druk bezig ben met de nadruk op de middellange termijn.
Angst is geen generatiesilo.
Het is een menselijke conditie.
De conferentie eindigde en ik voelde me niet ‘genezen’.
Ik ging niet weg met een vijfjarenplan.
Ik ging weg met het gevoel dat het oké is dat ik niet alles op orde heb. De mensen daarboven hadden paden aangelegd die er rommelig, gebroken en daarna heel uitzagen. Er schuilt troost in het niet weten. Misschien moet ik gewoon stoppen met wachten op zekerheid voordat ik ga leven.
