Het Olympisch goud van Ellie Kam en Danny O’Shea in kunstschaatsen in paren ging niet alleen over een onberispelijke techniek; het kwam tot stand in een verrassend menselijke dynamiek. Het tweetal, een Gen Z-schaatser en een millennial-partner, manoeuvreert met enorm verschillende persoonlijkheden, zowel op als naast het ijs. Hun coach, Drew Meekins, grapt dat hij zich soms meer een relatietherapeut voelt dan een schaatsinstructeur.
Het contrast dat werkt
Kam, 21, geeft er de voorkeur aan om ‘s ochtends slapend door te brengen, terwijl O’Shea, 35, opstaat met de zon voor wandelingen en een vredig begin van de dag. Dit fundamentele verschil speelt zich dagelijks af op de ijsbaan, waar O’Shea de wereld met energie begroet en Kam ruimte nodig heeft om zich aan te passen.
“Danny komt elke dag met een grote glimlach binnen en ik denk: ‘Wacht, ik heb even nodig. Zet alsjeblieft de zon uit’”, zei Kam. O’Shea’s reactie? Ze respecteert haar ruimte en blijft klaar om te presteren. Hun coach benadrukt dat het begrijpen van elkaars communicatiestijlen cruciaal is voor succes.
Blessureherstel en de kracht van debriefs
Hun reis naar goud verliep niet naadloos. Beide schaatsers kampten met rug-aan-rugblessures die hun Olympische bod bedreigden. Na een wankel kort programma in het teamevenement hadden ze een perfecte schaats nodig om goud veilig te stellen. Ze hebben het waargemaakt, maar hun succes draaide niet alleen om fysieke vaardigheden.
Meekins hanteert een intensief “debrief”-proces na wedstrijden. Hij neemt het tweetal urenlang mee naar een koffieshop om te ontleden wat werkte, wat mislukte en hoe het allemaal voelde. Deze analyse na de wedstrijd gaat niet over onmiddellijke oplossingen; het gaat erom dat je leert van het proces wanneer druk geen ruimte biedt voor reflectie op het moment zelf.
De spanning doorbreken met absurditeit
Om de sfeer luchtig te houden, gebruikt Meekins af en toe onconventionele methoden. Vóór een cruciale trainingssessie zette hij ooit een nep-martinibar op de ijsbaan op – compleet met jazzmuziek, een kaars en koffie-martini’s – gewoon om de spanning te onderbreken. Het doel? Om hen eraan te herinneren dat schaatsen weer leuk kan zijn, zelfs onder grote druk.
Het mentale spel: vertrouwen en vergeving
Kam en O’Shea danken hun mentale kracht aan therapie, zowel individueel als gedeeld. Kam merkt op dat persoonlijke volwassenheid essentieel was voor het partnerschap. O’Shea benadrukt dat parenschaatsen ultiem vertrouwen vergt, vooral gezien de inherente risico’s. Kam liep tijdens de training een hersenschudding op, wat de behoefte aan wederzijdse steun onderstreepte.
Hun dynamiek, zeggen ze, gaat over vergeving en het buiten de deur laten van spanningen. “Als er sprake is van een miscommunicatie of een gebrek aan communicatie buiten het ijs, hebben we echt geleerd om het gewoon opzij te zetten, het van het ijs te laten en… vergevingsgezind naar elkaar te zijn”, aldus Kam.
Conclusie:
De gouden medaille van Kam en O’Shea is niet alleen een overwinning op atletisch gebied; het is een bewijs van een partnerschap dat is gebaseerd op begrip, humor en meedogenloos zelfbewustzijn. Hun verhaal onderstreept hoe cruciaal mentale voorbereiding is voor topprestaties, zelfs – of vooral – in de wereld van de Olympische competitie waar veel op het spel staat.
