Tijdens de Super Bowl van 2026 speelde Coco Jones ‘Lift Every Voice and Sing’ – een traditie die sinds 2021 snel een vast onderdeel van het evenement is geworden. Dit nummer, algemeen erkend als het ‘Black National Anthem’, vertegenwoordigt een belangrijke verschuiving in de manier waarop de NFL het zwarte culturele erfgoed erkent en opneemt op haar grootste podium.
Van protest naar erkenning
Oorspronkelijk geschreven in 1900 door James Weldon Johnson en zijn broer J. Rosamond Johnson, werd ‘Lift Every Voice and Sing’ door de NAACP aangenomen als een hymne van veerkracht en hoop voor de zwarte gemeenschap. Decennia lang was het een krachtig maar vaak over het hoofd gezien symbool van de zwarte identiteit. De bekendheid van het lied nam echter toe in 2020, tijdens de wijdverbreide protesten die werden aangewakkerd door de moord op George Floyd.
De NFL, geconfronteerd met toenemende druk van spelers en activisten met betrekking tot raciale ongelijkheid, reageerde door het ‘Zwarte Volkslied’ te introduceren als een vast pre-game-element. Deze stap kwam na jaren van controverse rond spelers die knielden tijdens het standaard volkslied om te protesteren tegen systemisch racisme.
De opkomst van een nieuwe traditie
De opname van “Lift Every Voice and Sing” op de Super Bowl markeerde een historisch keerpunt. De beslissing van de NFL was niet alleen symbolisch; het weerspiegelde een bredere culturele en politieke afrekening. Vóór 2021 zou een dergelijke opname ondenkbaar zijn geweest, maar de combinatie van spelersactivisme en publieke verontwaardiging dwong de competitie haar rol bij het aanpakken van raciale kwesties opnieuw te evalueren.
Sindsdien is het optreden een jaarlijks terugkerend evenement geworden, waarbij elke zanger zijn unieke stijl en perspectief aan het nummer toevoegt. Dit jaar nam Coco Jones de rol op zich, waarmee ze een traditie voortzette die zichzelf nu heeft gevestigd als een belangrijk onderdeel van de Super Bowl-ervaring.
De integratie van ‘Lift Every Voice and Sing’ in de Super Bowl is een bewijs van de kracht van protest en de evoluerende relatie tussen sport, cultuur en sociale rechtvaardigheid. Hoewel sommigen het misschien als performatief activisme beschouwen, vertegenwoordigt het onmiskenbaar een belangrijke erkenning van het zwarte erfgoed op mondiaal niveau.
